Tradycja plecionkarstwa w Polsce została wpisana na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Ludzkości UNESCO . Ogłoszenie wpisu odbyło się podczas 20. sesji Międzyrządowego Komitetu ds. Ochrony Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego w New Delhi w Indiach.

„Wpis plecionkarstwa na listę UNESCO to szansa na rozwój tego unikalnego rękodzieła poprzez warsztaty, wystawy i projekty edukacyjne, które pozwolą młodszym pokoleniom odkrywać jego bogactwo i zapewnią międzypokoleniowy przekaz tej tradycji” – napisano na stronie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Plecionkarstwo należy do najstarszych dziedzin rękodzieła w Polsce. Wyplatane kosze, pojemniki czy naczynia od wieków towarzyszyły codziennemu życiu – od królewskich folwarków, przez wiejskie gospodarstwa, aż po współczesne domy i przestrzenie publiczne.

Tradycja plecionkarstwa opiera się na dwóch filarach: kunszcie ręcznej pracy przekazywanej z pokolenia na pokolenie oraz głębokiej wiedzy o naturze, pozwalającej pozyskiwać i odpowiednio przygotowywać naturalne surowce – wiklinę, słomę czy korzenie drzew.

Podstawowym surowcem wykorzystywanym w tej sztuce zawsze były bowiem materiały pochodzenia roślinnego – łodygi traw, słomy, korzenie sosny czy jałowca. Tym, co wyróżnia polskie plecionkarstwo, jest dominacja wikliny jako materiału podstawowego. To element głęboko zakorzeniony w lokalnej historii i kulturze rzemiosła. Jej silne powiązanie z rzekami sprawiło, że tradycje plecionkarskie są silnie związane z ekologią i dziedzictwem nadrzecznych krajobrazów.

Plecionkarstwo jest siódmą polską tradycją wpisaną na listę UNESCO. W poprzednich latach wpisem wyróżnione zostały:

szopkarstwo krakowskie (2018),

kultura bartnicza (2020),

sokolnictwo (2021),

tradycja dywanów kwiatowych na procesje Bożego Ciała (2021),

flisactwo (2022),

polonez – tradycyjny taniec polski (2023).